Spinwiefien op de Ekelenberg

In Zuidwolde spreekt men van bij of op de (n)ekelenberg. Het woord ekel stamt uit het Germaans en betekent walging of afkeer. De Nekelenborg zou dus letterlijk de ‘akelige berg’ zijn.

Dat was niet zo vreemd, want volgens oude volksverhalen woonde hier een wit wief, ook wel een spinwiefien genoemd. ’s Nachts werd ze gezien, rondzwervend met haar spinnewiel op de rug, op zoek naar een rustige plek om te spinnen. Ze stond bekend als wraakzuchtig jegens degenen die haar plaagden, maar tegelijkertijd was ze ook wijs. Daarom zochten mensen in nood haar op voor raad en hulp.

Zo ook Roelof Harms en zijn vrouw Albertien uit Zuidwolde. Zij waren de enigen in de buurt zonder kinderen, en vooral Albertien had het daar erg moeilijk mee. Op een dag stortte ze haar hart uit bij haar tante Annechien. Die luisterde geduldig en vertelde haar vervolgens een oud verhaal, dat ze ooit van haar grootmoeder had gehoord.

Lang geleden had een vrouw met hetzelfde probleem zich tot het spinwiefien gewend, en niet lang daarna had ze drie kinderen gekregen. Het geheim? "Als de kruipnevel over het land hangt, moet je op blote voeten van den Ekel naar de Reest lopen, daar in het maanlicht je voeten wassen, en dat drie nachten achter elkaar."

Albertien zei niets, maar diep van binnen had ze haar besluit al genomen. Toen de zomer aanbrak, sloop ze drie nachten lang uit bed zodra haar man diep in slaap was. Ze deed precies wat haar was verteld. Kort daarna werd ze ziek en herstelde maar langzaam. Maar toen ze eenmaal weer opknapte, leek ze helemaal op te bloeien.

En dat de wonderen de wereld nog niet uit waren, begrepen de buren pas echt toen er in mei bij Roelof en Albertien een zoon werd geboren.